"> Dünya Liderlerine Mesaj: Sessiz Kalmak, Gerçekleri Saklamaz – Erasmus Türkiye

Dünya Liderlerine Mesaj: Sessiz Kalmak, Gerçekleri Saklamaz

GENÇLERDEN DÜNYA LİDERLERİNE MESAJ “ SESSİZ KALMAK, GERÇEKLERİ SAKLAMAZ”

İskenderun İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü koordinesinde yaklaşık on sekiz ay önce yürütülmeye başlanan, Türkiye Ulusal Ajansı ve Avrupa Komisyonu tarafından desteklenen, Erasmus+ KA347 “ Haydi Suriyeyi Konuşalım” isimli projede sona gelindi.  Türkiye, Romanya ve Litvanya’dan bir araya gelen gençlerle yapılan toplantılarda, özelde Suriye Sorunları genel de ise tüm dünyada ırkçılıkla mücadele, göçmenlerin problemleri ve hoşgörü ile ilgili çalışmalar yapıldı. Projenin son ürün olarak da, dünya liderlerine gönderilmek üzere mektup hazırlandı.

Proje hakkında bilgi veren Hanefi ZOBAR, projenin  resmi olarak 29 Şubat 2020’de biteceğini belirtti. Projede çok faydalı sonuçlar elde edildiğini belirten ZOBAR şunları söyledi: “ Projemize Eylül 2018’de başlamıştı. 2018’den bugüne kadar üç ülkede toplamda yaklaşık 120 katılımcı ile birer haftalık toplantılar düzenledik. Yerel otoriteler ile buluşup, hem Suriye problemlerini hem de ülkemizin Suriyeliler için yaptığı çalışmaları anlattık. Gittiğimiz ülkelerde Suriye’de olan olayları anlatan, Suriyeli çocukların çizdiği resimlerden oluşan Resim Sergilerimizi açtık. Binlerce kişiye, Suriye gerçeklerini anlatıp, Avrupa’da bir kamuoyu yarattık. Kültürlerarasında dostluklar kurduk. Avrupalı öğrencileri Suriyeli öğrenciler ile buluşturup, kaynaştırdık. Projemizi başarı ile sonuçlandırdık. Bu başarılı sonuca uygun olması açısından da, dünya liderlerine ulaştırılmak üzere, gençlerle birlikte ortak bir mektup yazdık. Bu mektubu, Türkçe, İngilizce, Romence, Litvanca, Rusça, Arapça, Almanca, İtalyanca, Fransızca, İspanyolca, Macarca, Yunanca, Romanca olmak üzere farklı dillere çevirdik. Broşür hazırladık. Aynı zamanda bir video eşliğinde, öğrencilerimiz tarafından seslendirmeye de başladık. Sorunları gizleyerek, sonuç elde edemeyeceğimizi anladık. Bu sebeple, Haydi Suriyeyi Konuşalım dedik. İşte gençlerimizin dünya liderlerine mesajı.”

SESSİZ KALMAK, GERÇEKLERİ SAKLAMAZ

Anaokulundan beri, bizlere, insanların uzun zaman önce ortaya çıktığı öğretildi. Bazı insanlar büyük bir kıvılcımın parçaları olduğumuzu iddia ediyorlar, bazıları da mükemmel bir dengede oluşan hayatın, kırılgan varlığımızı koruyan gizemli bir varlık tarafından yaratıldığına inanıyorlar. Kesin olarak bildiğimiz tek şey, farkında olmamamıza rağmen, hepimizin birbirimizin bir parçası olduğumuzdur. Dünya bir bulmaca gibidir ve her ülke, kültür ve kişi, evrenin büyük resmi için eşit derecede önemli bir parçadır.

Göç, çağdaş toplumu etkileyen bir olgudur. Ayrıca, son birkaç yılda mülteci sayısı artmıştır. Tüm mülteciler inançlarını, arkadaşlarını ve hatta aile üyelerini geride bırakarak kendi ülkelerinden kaçmaya zorlanmıştır ve hayatlarını kurtarmak için çok sert deneyimler yaşamak zorunda kalmıştır. Hiçbir şey insan yaşamından daha değerli olamaz. O zaman ne yapmalıyız? Bir toplum etrafında duvarlar inşa edemeyiz ve aynı dünyayı paylaşmadığımızı iddia edemeyiz, gözlerimi başka yöne çevirip, sorunun olmadığını iddia edemeyiz

En kötüsü de, mülteci olmanın bir seçim meselesi olmaması, kendi yaşamlarını korumak için kaçmak zorunda kalmak, bildikleri tek gerçek ve yıllardır ‘ev’ dedikleri ülkelerini terk etmek. Tüm bu olanlara rağmen, bu insanlar hala kalplerinde bulunan iyilik duygusuna ve başkalarının yararını da kendi yararı kadar gözetme hissine sahiptir. Bu her şey neredeyse hiçbir şey olmamasına rağmen, her şeyi paylaşmak istiyorlar. Savaşı durduramayız, İktidar açlığı sadece yıkım getirir. Bu iktidar açlığının kurbanı insanlara yardım etmeliyiz. Suriye’deki olaylar trajiktir ve hatta binlerce insan için travmaya dönüşmüştür. Bu nedenle ilk adım bu durumun farkına varmak ve bu özel sorunu çözmede hoşgörünün önemli bir rol oynadığını kavramak olacaktır. Ayrıca, insanlarla göç hakkında yapılacak açık oturumlar, toplumumuzu yavaş yavaş ele geçiren acı gerçeği kabul etme fırsatı sunacaktır: Bu dünyanın ince dengesi bozulabilir ve genç nesle bırakılacak miras, savaşın yok ettiği dünyadan başka bir şey olmayabilir.

Mültecileri kabul etmeliyiz, onlara iş bularak toplumumuza entegre etmeliyiz. Eğer yetişkinlerden bahsediyorsak onlara yeni evleri olan okullarımızda dil öğrenme şansı sunmalıyız. En büyük önemi olan başka yön ise, masum olanlara karşı daha fazla empatiye sahip olmak ve bu tür bir olayın zihniyetleri ve kişiliklerinin gelişimi üzerinde büyük bir etkisi olabileceği için onlara psikolojik destek sağlamaya çalışmaktır. Birinin hayatındaki bu tür travma yaratıcı anlar, sıkıntılı bir varoluşa ve duygusal izolasyona veya sosyal kaygıya hatta depresyona yol açabilecek bastırılmış duygulara neden olabilir. Mülteciler yüreklerine kazınmış çok çeşitli durumlarla, sonsuz bir üzüntü nehrinin gün geçtikçe yayıldığı, ruhlarının su baskınlarına maruz kalacağı bir boşluk ve asla tamamen iyileşmeyecek bir yara ile yüzleşmek zorunda kalabilirler.

Özetlemek gerekirse, mülteciler Suriye’de kalmaya ya da yeni bir ev bulmaya çalışmalarına bakılmaksızın her gün büyük tehlike altındadır. Politika yapıcılar, bu konuda farkındalık yaratmadıkça ve herkesin iktidar mücadelesini bırakması gerektiğini vurgulamadıkça savaşı sona erdirmek imkansızdır. Dünyayla tek başına yüzleşmek zorunda kalanlara, devam eden savaşın korkunç sonuçlarıyla mücadele etmek için ancak uluslar arasında güçlü bağlar kurarsak yardımcı olabiliriz. Her şey tercihlerle ilgili, ancak tercihi olmayanlar sadece mültecilerdir. Gerçek sorunları gizlemeye çalışan ve sessizliği koruyan acı dolu bir dünyada, Hadi Suriye’yi Konuşalım.

Being Silent, doesn’t Hide Reality

Ever since kindergarten, we are taught that human beings appeared a long time ago, some people claim that we are pieces of a great spark, others strongly believe that life as we know it has been created by a mysterious entity who keeps our fragile existence in a perfect balance. But these are all theories that cannot be proved. The only thing that we know for sure is the fact that, despite not being aware, we are all part of each other. The world is like a puzzle, and every country, culture, person, is a piece equally as important to the large picture of the universe.

            Migration is a phenomenon that influences contemporary society. Moreover, the number of refugees has increased during the past few years. All refugees were forced to run away from their own country, leaving behind beliefs, friends and even family members and had to go through very harsh experiences in order to save their own lives. Nothing has ever been more valuable than a human life. So what should we do? We cannot build walls around a society and pretend that we don’t share the same world, we cannot look away and pretend it is not our issue to face.

            The most outrageous aspect is that being a refugee is not a matter of choice, and despite having to run away in order to escape their very own life, the only reality they have ever known, and the country that they have been calling ‘home’ for years, these people have the power not to spoil the most pristine and pure part of their being which is, undoubtedly, their inner kindness and the altruism inside their hearts. They are willing to share everything, even though this everything is almost nothing. We cannot stop the war, but we could help those people who are victims of this hunger for power that will not bring anything but destruction. Events in Syria are tragic and even traumatizing to thousands of people, so the first step would be becoming aware of this situation and trying to comprehend that tolerance plays a key role when it comes to solving this particular issue. Also, open discussions about migration with people would offer them the opportunity to acknowledge the harsh truth that is gradually taking over our society: the thin balance of this world could be ruined and the legacy of the young generation could be nothing but a war-destroyed world.

Moving on, we should accept the refugees and try to integrate these people in our communities by helping them find a job, if we are talking about adults, or offering them the chance to learn the language of their ‘new home’ in school. Another aspect of utmost importance is having more empathy towards the innocent ones and trying to provide them psychological support due to the fact that this kind of event can have a great impact upon their mentality and the development of their personality. Such traumatizing moments in one’s life could result in a troubled existence and emotional isolation or suppressed feelings that could lead to social anxiety or even depression. The refugees have to face a great variety of situations that get engraved on their hearts, a void from which an endless river of sorrow springs day after day and could flood their soul, a wound that would never be completely healed.

            To sum up, refugees are in great danger, every day, regardless of their choice to stay in Syria or trying to find a new home. Ending the war is impossible unless policy makers insist on raising awareness concerning this issue and emphasizing the fact that everyone should leave behind the struggle for power. We can help those who have to face the world on their own only if we create powerful bonds between the nations in order to fight the dire consequences of the ongoing war. It is all about choices, yet, the only ones who do not have a choice are the refugees. In a world full of pain that tries to hide the real problems and keeps silence , Let’s Talk About Syria.

الصمت لا يخفي الحقيقة

منذ أن  كنا صغارا  تعلمنا أن البشرية خلقت منذُ وقت طويل و بعض الناس يعتقدون أننا أجزاء من شعلة عظيمة, و آخرون يؤمنون بقوة أن الحياة خلقت من قبل شخصية غامضة تحافط على وجودنا الهش بتوازن مثالي , لكن جميع هذه المعتقدات لايمكن اثباتها . الشيء  الوحيد الذي نعرفه أننا جزء من بعضنا البعض  على الرغم من عدم وعينا له  ,  و أن العالم  عبارة عن أحجية وكل دولة و كل ثقافة, وكل شخص هو قطعة مهمة من الكون .

الهجرة اصبحت ظاهرة ذات تأثيرات اجتماعية علاوة على ذلك ارتفع  عدد اللاجئين بالسنوات الماضية .جميع اللاجئين أجبروا على ترك بلدهم و ترك معتقداتهم و أصدقائهم وحتى عائلاتهم و المضي بتجارب قاسية ليحموا حياتهم . لاشيء اكثر اهمية من حياة الانسان , اذن ماذا يجب ان نفعل ؟ نحن لا نستطيع ان نبني جدراناً بيننا و بين المجتمع و التظاهر أننا لا نتشارك العالم ذاته معهم.لا يمكننا غض البصر والتظاهر أن هذه ليست مشكلتنا ولا يجب علينا مواجهتها.

الجانب الاكثر رعبا هو انهم أجبروا على اللجوء و الهرب من اليأس الذي أصابهم , الحقيقة الوحيدة التي يعلمونها أن البلد الذي كانوا يطلقون عليه كلمة ( وطن )  لسنوات الآن ها هو يتدمر امام اعينهم وتتدمر ارواحهم معه , هؤلاء الناس لديهم القدرة على عدم افساد الجزء الاكثر نقاءً في قلوبهم و مما لا شك فيه أن ذلك من اللطف و الإيثار الذي بداخلهم أن لديهم  و انهم مستعدون لمشاركة كل شيء يملكونه بالرغم من عدم امتلاكهم لأي شيء تقريباً بسبب الحرب ,   نحن لا يمكننا ان نوقف الحرب ولكن يمكننا  نساعد هؤلاء الناس الذين يتعطشون لقوة تحميهم . .

 الاحداث في سوريا هي مأساة صادمة  لكثير  من الناس  , لذلك فإن الخطوة الاولى التي يجب أن  نكون متيقظين لها في هذه المرحلة هي أن نفهم أن التسامح يلعب دورا رئيساً  كما في مثل هذه القضية .

 فتح نقاشات حول الهجرة  يمكن أن توفر لهم فرصة ليعرفوا الحقيقة القاسية التي في مجتمعنا . حقيقة اختلال العدل في العالم  و الدمار  الذي سيواجهه الجيل القادم .

يجب علينا تقبل اللاجئين ومحاولة دمج هؤلاء الناس في مجتمعاتنا عن طريق ايجاد عمل لهم, وان تحدثنا عن الراشدين يجب علينا توفير فرصة تعلم لغة  بلدهم الجديد .والاكثر اهمية يجب ان  نقدم  العطف للأبرياء  ومحاولة ان نوفر لهم  الدعم النفسي ذلك  ان حدثاً كهذا يمكن أن يؤثر في عقليتهم وتطور شخصياتهم. الكثير من المواقف الحرجة والصادمة في حياة الناس  يمكن ان تكون سبباً لوجود  مشاكل نفسية وعزلة و مشاعر مكبوتة يمكن ان تؤدي الى  حالة من القلق والاكتئاب.

على اللاجئين ان يواجهوا كماً كبيراً من المواقف التي نقشت في قلوبهم . بسبب وجود هموم كثيرة  في قلوبهم ويوم عن يوم قد تزيد جروحهم التي لن تشفى بالكامل ابدا .

 باختصار اللاجئين في خطر كبيركل يوم بغض النظر عن خيارهم بالبقاء في سوريا او محاولة ايجاد بلد جديد وآمن للعيش انهاء الحرب مستحيل الا اذا اصر السياسيون على زيادة الوعي بخصوص هذه الازمة ومؤكدا ان على الجميع ايقاف صراع الحكم يمكننا مساعدة من يجب عليهم مواجهة العالم بـأنفسهم فقط اذا قمنا بانشاء علاقات متينة بين الدول حتى يمكننا ايقاف الحرب الجارية كل شيء يعتمد على الخيارات لكن ,اللاجئين هم الوحيدين الذين لا يملكون الخيارات.في عالم مليء بالآلام يحاولون اخفاء المشاكل الحقيقية والبقاء صامتين….لنتحدث عن سوريا .          

Garder le silence ne cache pas la verité

Dès qu’on est petit on nous enseigne que les êtres humains sont apparus il y a longtemps, certaines personnes disent que nous sommes partie de l’univers, il y a d’autres qui croient fortement que la vie comme nous la voyons a été créé par une être abstraite supérieure qui nous aide à garder notre équilibre en tout ce que nous faisons. Mais ce sont des théories que nous ne pouvons pas démontrer. Tout ce que nous savons clairement est que, en effet, nous sommes tous interconnectés. Le monde est comme un jeu de casse-tête et chaque pays, culture, individu est également important dans l’univers.       

            La migration est un phénomène qui influence la société contemporaine. De plus, le nombre de réfugiés a augmenté pendant les dernières années. Tous les réfugiés ont été forcés de laisser leurs pays, de renoncer à leurs croyances, a leurs amis, même à leurs familles. Ils ont été obligés d’affronter des expériences horribles pour sauver leurs vies. Rien n’est plus important que la vie. Alors, qu’est-ce que nous devons faire ? Nous ne pouvons pas construire des murs autours de notre société et faire semblant de ne pas vivre dans le même monde, nous ne pouvons pas jouer l’indifférence et dire que ce n’est pas notre souci à nous.                 

            Ce qui est le plus grotesque est qu’être refugié n’est pas un choix et même si il a fallu s’en fuir pour continuer à vivre, même s’il a fallu  tout abandonner, leur réalité, leur pays, leur maison,  ces gens sont restés altruistes et de bon cœur. Ils veulent toujours tout partager, bien que ‘tout’ soit plutôt ‘rien’. Nous ne pouvons pas arrêter la guerre, mais nous pouvons bien aider ces gens qui sont victimes dans un jeu de pouvoir destructif. Les évènements de Syrie sont traumatiques pour millions de gens, donc il fallait être conscient de la situation et comprendre que la tolérance est la clé si on veut résoudre ce souci. Parler de manière ouverte sur le sujet de  la migration pourrait aussi faire comprendre les gens que le faible équilibre du monde est en danger et que la génération jeune peut être condamnée à vivre dans un monde détruit par la guerre.             

Nous devions accepter les réfugiés et essayer de les intégrer dans nos communautés. Nous pouvons faire ça en les aidant à trouver emploi, s’il s’agit des adultes ou bien les offrir l’opportunité d’apprendre la langue de leur nouveau pays à l’école. Montrer de l’empathie et du support psychologique est très important, parce que les évènements de la guerre peuvent affecter le développement de leur personnalité, et peuvent causer de l’anxiété et de la dépression. Les réfugiés doivent confronter  des situations qui blessent leur âme, et ils ne seront jamais complètement guéris.        

            Pour conclure, les réfugiés sont en danger chaque jour, qu’ils restent en Syrie où  qu’ils essayent de trouver une autre maison. Il est impossible de terminer la guerre si ceux qui ont le pouvoir ignorent la situation et continuent la lutte pour la suprématie. Nous pouvons aider ce groupe vulnérable uniquement par établir des fortes connexions entre les nations pour lutter contre les conséquences de la guerre. Il s’agit du choix, et quand même, les seuls qui n’ont pas le choix sont les réfugiés. Dans  un monde plein de douleur, qui essaie de cacher les problèmes et garder silence, Il Faut qu’on Parle de Syrie.  

——————————————————————————————————————- 

Das Schweigen kann die Realität nicht verhüllen

Schon seit dem Kindergarten wurden wir gelehrt, dass Menschen schon seit längsten Zeiten existieren. Einige behaupten, wir seien ein Teil eines großen Funkens, andere wiederum glauben, dass wir von einer geheimnisvollen Einheit geschaffen worden sind Diese soll unser Dasein in einem Gleichgewicht halt. Es handelt sich dabei um Theorien, die nicht bewiesen werden können. Das einzig Sichere ist die Tatsache, dass wir, ob wir es merken oder nicht, Teil eines gemeinsamen Ganzen sind. Die Welt ist wie ein großes Puzzle, jedes Land, jede Kultur, jede Person ist ein wichtiger Teil unseres Universums.

            Migration ist ein Phänomen, das die gegenwärtige Gesellschaft beeinflusst, da die Zahl der Flüchtlinge in den letzten Jahren stark angestiegen ist. All diese auf der Flucht befindlichen Menschen haben alles zurückgelassen: ihr Land, ihren Glauben, die Familie uund Freunde, damit sie ihr eigenes Leben retten.  Nichts ist wichtiger als ein menschliches Leben. Was ist denn zu machen? Wir können keine Mauern um unsere Gesellschaften bilden und so tun, als hätten wir nicht alle die gleiche Welt.

            Das Wichtigste zu verstehen ist folgendes: ein Flüchtling flieht- nicht weil er es so will, sondern weil er muss, um sein Leben zu retten. Diese Menschen sind bereit, alles zu teilen, was sie besitzen, so wenig dies auch sein mag. Wir können keine Kriege stoppen, wir können aber diesen Menschen helfen, da sie sich auf einem Weg der Zertörung befinden. Die Ereignisse in Syrien sind tragisch und stellen ein Trauma für Tausende von Menschen dar, so dass der erste Schritt das Verstehen dieser Situation ist und die Toleranz, die eine Schlüsselrolle in diesem Fall spielt. Außerdem können Gespräche mit auf Flucht befindenden Menschen sollten un salle verstehen lassen, was für ein schweres Schicksal diese Menschen haben, damit wir den jungen Generationen nicht eine von Krieg zerstörte Welt hinterlassen.

Geht man weiter, sollten wir die Tatsache akzeptieren, dass diese Menschen in unsere Gesellschaft integriert werden müssen, Erwachsenen sollten Arbeit finden oder die Möglichkeit haben, die Sprache des neuen Landes zu lernen. Gleichzeitig sollten wir diesen Menschen gegenüber empatischer sein und ihnen mehr psychologische Unterstützung bieten da solche Erignisse einen großen negative Einfluss auf ihre Mentalität und auf die Entwicklung ihrer Persönlichkeit haben. Solche traumatischen Erlebnisse können zur emotionellen Isolation führen. Die Flüchtlinge müssen vielen neuen Situationen gewachsen sein, es ist so wie ein endloser trauriger Fluss, der im Frühling überläuft nach einer gefrorenen Winterszeit, da ihre Seelen stark belastet sind.

            Um zusammnenzufassen: Flüchtlinge sind täglich in Gefahr, egal ob sie in Syrien leben oder weg müssen, um sich ein neues zu Hause zu finden. Es ist unmöglich, den Krieg zu beenden, wenn die Politiker es nicht wollen. Alle sollten verstehen, dass es wichtig ist, den Kampf um die Macht zu beenden. Wir können den Menschen helfen, da wir starke Verbindungen zwischen den Völkern aufbauen, den die Machtkämpfe sollten vergessen werden. Es geht darum, dass Wahlen getroffen werden müssen, die einzigen, die diese nicht können sind die Flüchtlinge. In einer Welt voller Schmerzen und Probleme versucht man die wahren Probleme zu verstecken. Sprechen wir also über Syrien!


Η σιωπή δεν κρύβει την πραγματικότητα

            Ακόμα από το νηπιαγωγείο έχουμε μάθει  ότι το ανθρώπινο είδος εμφανίστηκε πριν από πολύ καιρό. Οι μεν λένε ότι όλοι δεν είμαστε τίποτα άλλο παρά ένα κομμάτι από μια μεγάλη φωτεινή δέσμη, οι δε πιστεύουν έντονα ότι η ζωή όπως την ξέρουμε εμείς δημιουργήθηκε από μια μυστηριώδη οντότητα η οποία προσφέρει στη ζωή μας την απόλυτη εξισορρόπηση. Αυτές είναι όμως μόνο θεωρίες οι οποίες δεν μπορούν να αποδειχθούν. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι, αν και δεν το συνειδητοποιούμε, είμαστε μαζί ο ένας ένα κομμάτι από το άλλο. Ο κόσμος μοιάζει με ένα  παζλ και έκαστη χώρα, έκαστος πολιτισμός, έκαστο πρόσωπο είναι ένα εξίσου σημαντικό κομμάτι στο μεγάλο πίνακα του κόσμου.

            Η μετανάστευση αποτελεί ένα φαινόμενο που επηρεάζει την σύγχρονη κοινωνία. Το τεκμήριο είναι ότι ο αριθμός των προσφύγων αυξήθηκε τα τελευταία  χρόνια. Όλοι οι πρόσφυγες αναγκάστηκαν να φύγουν από τη δική τους χώρα και άφησαν πίσω τις πεποιθήσεις τους, τους φίλους, ακόμα και μέλη της οικογένειάς τους. Αναγκάστηκαν να ζήσουν τραυματικές εμπειρίες για να μπορέσουν να σώσουν τον εαυτό τους. Τίποτα δεν υπάρχει  πιο πολύτιμο από τη ζωή του ανθρώπου. Συνεπώς τι θα έπρεπε να κάνουμε; Δεν μπορούμε να χτίσουμε τοίχους γύρω από την κοινωνία και να υποκριθούμε  ότι δεν είμαστε μέρος του ιδίου κόσμου, δεν μπορούμε να γυρίσουμε τα βλέμματα και να πούμε ότι δεν μας αφορά. 

            Το πιο εξοργιστικό θέμα είναι ότι το να είναι κανείς πρόσφυγας δεν είναι θέμα επιλογής. Μολονότι που έπρεπε να φύγουν για να γλιτώσουν τη ζωή τους, μολονότι που άφησαν πίσω τους τη μοναδική πραγματικότητα που γνώρισαν και τη μοναδική χώρα που αποκαλούσαν `σπίτι`, αυτοί οι άνθρωποι έχουν τη δύναμη να διατηρήσουν άφθορα όσα έχουν πιο αγνά, δηλαδή την καλοσύνη και τον αλτρουϊσμό.  Είναι πρόθυμοι να μοιράσουν όλη τους την περιουσία, αν και αυτό σημαίνει σχεδόν τίποτα. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον πόλεμο, αλλά μπορούμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που είναι θύματα της  δίψας για εξουσία η οποία φέρει μαζί της μόνο καταστροφή. Τα γεγονότα από την Συρία είναι τραγικά και τραυματικά για χιλιάδες ανθρώπους, ως εκ τούτου το πρώτο βήμα θα είναι να  συνειδητοποιήσουμε αυτή την κατάσταση και να καταλάβουμε ότι η ανοχή παίζει ρόλο-κλειδί για τη λύση αυτού του προβλήματος. Επίσης, οι ανοιχτές συζητήσεις για την μετανάστευση θα προσέφεραν στους ανθρώπους τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν τη σκληρή αλήθεια η οποία σταδιακά κερδίζει έδαφος στην κοινωνία μας: η εύθραυστη ισορροπία του κόσμου αυτού θα μπορούσε να καταστραφεί και η κληρονομία που αφήνουμε στην νεώτερη γενιά θα αποδεικνυόταν ότι δεν είναι τίποτα άλλο πάρα μόνο ένας κόσμος κατεστραμμένος από τον πόλεμο.

Θα έπρεπε να αποδεχθούμε τους πρόσφυγες  και να προσπαθήσουμε να εντάξουμε αυτούς τους ανθρώπους στις κοινωνίες μας και να τους βοηθήσουμε είτε να βρουν δουλειά, αν μιλάμε για ενήλικους, είτε να μάθουν στο σχολείο τη γλώσσα της χώρας που έγινε το νέο σπίτι τους.   Ένα άλλο εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα είναι να δείξουμε ενσυναίσθηση προς τους αθώους και να προσπαθήσουμε να τους προσφέρουμε συναισθηματική υποστήριξη, καθώς όλα αυτά τα γεγονότα θα μπορούσαν να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο επίπεδο νοοτροπίας και προσωπικότητας. Τόσο τραυματικές στιγμές θα μπορούσαν να προκαλέσουν κοινωνικό άγχος, ακόμα και κατάθλιψη. Οι πρόσφυγες πρέπει να αντιμετωπίσουν πολλές περιπτώσεις που αφήνουν ίχνη στις καρδιές τους, πίσω από τις οποίες μένει ένα κενό που δημιουργεί άλγος, ένα ποτάμι δακρύων που θα μπορούσε να πλημμυρίσει την ψυχή τους και γενικά πληγές οι οποίες δεν θα θεραπευτούν ποτέ εξ ολοκλήρου.

            Συμπερασματικά, οι πρόσφυγες βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο κάθε μέρα, ανεξάρτητα αν επιλέγουν να μείνουν στη Συρία ή προσπαθούν να βρουν ένα νέο σπίτι.  Είναι αδύνατο να σταματήσουμε τον πόλεμο αν εκείνοι που έχουν τη δύναμη λήψης αποφάσεων δεν επιμένουν στην συνειδητοποίηση αυτού του προβλήματος και στο ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψουν  τη μάχη για εξουσία. Μπορούμε να βοηθήσουμε εκείνους που αντιστέκονται στον κόσμο από μόνοι τους μόνο αν διευκολύνουμε ισχυρές συνδέσεις ανάμεσα στα έθνη, έτσι ώστε να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις του εν εξελίξει πολέμου. Πρόκειται μόνο για επιλογές, όμως, ειρωνικά, οι μόνοι που δεν έχουν τη δυνατότητα επιλογής είναι οι πρόσφυγες. Σε ένα θλιμμένο κόσμο, ο οποίος προσπαθεί να κρύψει τα πραγματικά προβλήματά του και να τα αποσιωπήσει, `Ας μιλήσουμε για  τη Συρία!`


A csendben maradás nem rejtheti el a valóságot

Már óvodás korunk óta azt tanuljuk, hogy az emberiség története a régmúltba gyökerezik. Egyesek úgy gondolják, hogy egy csodás szikra részei vagyunk, mások meg azt a titokzatos erőt hiszik az élet megteremtőjének, amely egyensúlyban tartja törékeny létünk. De ezek csupán elméletek, amelyeket nehezen bizonyíthatunk. Egyetlen dolog, amiben bizonyosak lehetünk, noha nem vagyunk tudatában, az, hogy mindnyájan egymás részei vagyunk. A világ olyan, mint egy kirakós játék, amelyben minden ország, minden kultúra és minden nép ugyanolyan fontos a világegyetem nagy összképében.

A migráció olyan jelenség, amely befolyással bír a mindenkori társadalomra. Az elmúlt években egyre nőtt azoknak a menekülteknek a száma, akiknek maguk mögött kellett hagyniuk meggyőződéseiket, otthonukat, barátaikat, valamint országukat. Mi több, a családtagjaik is megpróbáltatásokon mentek keresztül, hogy életüket menthessék. Az emberi életnél, pedig, semmi sem értékesebb. 

Mit is tehetnénk mi, ilyen körülmények között? Nem építhetünk falakat a társadalmaink köré. Nem tehetünk úgy, mintha nem ugyanazt a világot birtokolnánk. Nem fordíthatjuk el arcunkat, úgy téve, mintha ez nem a mi bajunk lenne.

A legfelháborítóbb az, hogy a menekült létforma nem választás kérdése. Annak ellenére, hogy ezek az emberek mentik a saját életüket, hátrahagyva az otthonos világot, az egyetlen helyet, amelyet magukénak mondhattak, legbelül megőrzik lelki tisztaságukat, nyájas és önzetlen szellemüket.

Szívesen megosztanának bármit, noha, szinte maga a semmi minden vagyonuk.

Bár a háborúnak mi, egymagunk, véget vetni nem tudunk, talán segíteni mégis lehet, azoknak, akiknek a hatalomra éhesek csupán szenvedést és rombolást hoztak. A szíriai események bánatot és kínszenvedést okoztak több ezer embernek.

Így, első lépésként, meg kellene értenünk magát a helyzetet, és azt, hogy a tolerancia egyik kulcsa lehet a megoldásnak.

A közbeszéd is jó lehetőség arra, hogy a kemény igazság felszínre kerüljön: a törékeny világunk egyensúlya könnyen megbomolhat , és az eljövendő nemzedékeknek csupán egy háborúdúlta világ marad majd örökül.

Továbblépve, el kellene fogadnunk a menekülteket, és megpróbálnunk befogadni közösségeinkbe, azáltal, hogy munkát, vagy nyelvtanulási lehetőségeket ajánlunk fel nekik új otthonukban.

Úgyszintén fontos, hogy empátiával forduljunk az ártatlanok felé, támogassuk őket lelkiekben, hiszen a megélt események súlyos nyomot hagytak bennük. Az átélt traumák ellehetetlenítik a létet, és, ugyanakkor, elszigetelődést, bezárkózást és deperessziót okozhatnak. A menekültek sokféle, szörnyű helyzet sebeit hordozzák szívükben, egy hatalmas ürességet, amely végtelen keservek forrása, és amely elárasztja lelküket. A sebek sohasem gyógyulhatnak be teljesen.

Mondhatni, a menekültek nagy veszélyben vannak nap mint nap, legyenek Szíriában vagy új otthonukban. Lehetetlen a háborúnak véget vetni, amíg a döntéshozók nem tudatosítják eléggé ezt a helyzetet, és nem hagynak fel önző hatalomvágyukkal.

Úgy tudunk azokon segíteni, akik magukra maradtak, hogy, mi, nemzetek, összefogunk a háború és annak szörnyű következményei ellen. Minden a választásainkon múlik, bár az egyetlenek, akik nem választhatnak, azok a menekültek. Egy fájdalommal teli világban, amelyben elfödve rejlenek a bajok, és amely inkább a csöndbe burkolózik, Beszéljünk hát végre Szíriáról!


Essere silenziosi non nasconde la realtà

Sin dalla scuola materna, ci hanno insegnato che l’essere umano è comparso molto tempo fa, qualcuno sostiene che siamo pezzi di una grande scintilla, altri credono fortemente che la vita come la conosciamo sia stata creata da un’entità misteriosa che mantiene le nostre esistenze in perfetto equilibrio. Ma queste sono tutte teorie che non possono essere provate. L’unica cosa sicura è il fatto che, anche inconsciamente , siamo tutti legati. Il mondo è come un puzzle e ogni nazione , cultura, persona, è un pezzo ugualmente importante per il grande quadro dell’universo. La migrazione è un fenomeno che influenza la società contemporanea ed il numero di rifugiati che è molto cresciuto negli ultimi anni. Tutti i rifugiati sono stati costretti a scappare dalla propria nazione lasciando indietro speranze, amici, famiglia e affrontare questa difficile esperienza per salvare le proprie vite. Nulla ha mai auto più valore della vita umana. Quindi, cosa dovremmo fare? Non possiamo costruire muri attorno alla società e fingere di non condividere lo stesso mondo, non possiamo guardare dall’altra parte e fingere che non ci sia un problema da affrontare. L’aspetto più vergognoso dell’essere rifugiati è il rifugiato non lo fa per scelta e, pur scappando dalla loro vita, dall’unica realtà che abbiano mai conosciuto, dalla nazione che hanno chiamato casa per anni, queste persone hanno il potere di non rovinare la parte più pura del proprio essere che è senza ombra di dubbio l’innata gentilezza e l’altruismo dentro i loro cuori. Vorrebbero condividere tutto, anche se questo tutto è quasi nulla. Non possiamo fermare la guerra, ma possiamo aiutare le persone vittime di questa fame di potere che non porta a nulla, se non alla distruzione. Gli eventi in Siria sono tragici e traumatizzanti per migliaia di persone: il primo passo sarebbe prendere coscienza di ciò, e cercare di capire che la tolleranza ricopre un ruolo importante nel risolvere la questione. Dibattiti aperti sulla migrazione ci offrirebbero l’opportunità di riconoscere la dura verità che sta prendendo piede nella nostra società: il sottile equilibrio che governa il nostro mondo potrebbe essere rovinato e l’eredità che lasceremmo alle nuove generazioni sarebbe solo un mondo distrutto dalle guerre. Dovremmo inoltre accettare i rifugiati e cercare di integrarli nelle nostre comunità, aiutandoli a trovare un lavoro (se parliamo di adulti), oppure offrendogli l’opportunità di imparare, nelle nostre scuole, la lingua della loro nuova “casa”. importante è anche avere più empatia nei confronti degli innocenti e cercare di fornirgli supporto psicologico; gli eventi che li hanno coinvolti possono avere un grande impatto sulla loro mentalità e sullo sviluppo della loro personalità. Questi momenti traumatizzanti nella vita possono sfociare in un esistenza problematica, sensazione di distacco o istinti repressi che potrebbero portare a isolamento o addirittura depressione. I rifugiati devono affrontare una grande varietà di situazioni che restano scolpite nei loro cuori, un vuoto da cui sgorga continuamente un fiume di tristezza che inonda l’anima, una ferita che non guarirà mai. I rifugiati sono in grande pericolo, ogni giorno, indipendentemente dalla loro scelta di stare in Siria o cercare una nuova casa. Fermare la guerra è impossibile finchè i poteri politici non accresceranno la consapevolezza di questo problema ed evidenzieranno quanto sia importante accantonare le lotte per il potere. Possiamo aiutare queste persone che devono affrontare il mondo da sole solo creando forti legami tra le nazioni con lo scopo di affrontare assieme le tragiche conseguenze della guerra che sta per iniziare. E’ tutto ancora una questione di scelte: gli unici che non ce l’hanno sono i rifugiati. In un mondo pieno di dolore, che cerca di nascondere i veri problemi e sta in silenzio, parliamo della Siria!


Tylėjimas nepaslepia tiesos

Nuo pat darželio esame mokomi, kad žmonės atsirado labai seniai, vieni tvirtina, kad esame didžiulės kibirkšties kūriniai, kiti tvirtai tiki, kad tokį gyvenimą, kokį mes žinome, sukūrė paslaptingas subjektas, išlaikantis mūsų trapią egzistenciją tobula pusiausvyra. Bet tai yra tik teorijos, kurių neįmanoma įrodyti. Vienintelis dalykas, kurį tikrai žinome arba nesąmoningai jaučiame, kad mes visi esame vienas kito dalis. Pasaulis yra tarsi dėlionė, ir kiekviena šalis, kultūra, asmuo yra kūrinys, ypatingai  svarbi dalis visame visatos vaizde.

    Migracija yra reiškinys, darantis įtaką šiuolaikinei visuomenei. Be to, per pastaruosius kelerius metus padidėjo pabėgėlių skaičius. Visi pabėgėliai buvo priversti bėgti iš savo šalies, palikti  ten savo įsitikinimus, draugus ir net šeimos narius. Norėdami išgelbėti savo gyvybes, jie  išgyveno labai skaudžias patirtis. Niekas niekada nebuvo vertingesnis už žmogaus gyvenimą. Taigi ką mes turėtume daryti? Negalime apsitverti savo visuomenėje ir apsimesti, kad neturime to paties pasaulio, negalime ir apsimesti, kad tai nėra mūsų problema.

    Labiausiai žeidžiantis aspektas yra tai, kad buvimas pabėgėliais nėra pasirinkimo klausimas ir, nepaisant to, kad jie turi bėgti norėdami išsigelbėti nuo savo pačių gyvenimo, vienintelės realybės, kurią jie kada nors žinojo, ir šalies, kurią jie vadina „namais“, metų metus šie žmonės turi savie jėgos nesugadinti pirmykštės ir pačios tyriausios savo būties dalies, kuri, be abejo, yra jų vidinis gerumas ir altruizmas. Jie noriai dalijasi viskuo, net jei viskas yra beveik nieko. Negalime sustabdyti karo, bet galėtume padėti žmonėms, nukentėjusiems nuo šios jėgos, kuri neatneš nieko, išskyrus sunaikinimą. Įvykiai Sirijoje yra tragiški, traumuojantys tūkstančius žmonių, todėl pirmas žingsnis turėtų būti šios situacijos suvokimas ir bandymas suprasti, kad tolerancija vaidina svarbiausią vaidmenį sprendžiant šią problemą. Be to, atviros diskusijos apie migraciją su žmonėmis jiems suteiktų galimybę pripažinti žiaurią tiesą, kuri pamažu užvaldo mūsų visuomenę: trapi šio pasaulio pusiausvyra gali būti sugriauta, o palikimas jaunajai kartai gali būti ne kas kita, o karo sunaikintas pasaulis.

Žvelgiant toliau,  turėtume priimti pabėgėlius ir pabandyti integruoti šiuos žmones į savo bendruomenes, padėdami jiems susirasti darbą, jei kalbame apie suaugusiuosius, arba pasiūlydami jiems galimybę mokytis savo „naujųjų namų“ kalbos mokykloje. Kitas nepaprastai svarbus aspektas yra daugiau empatijos nekaltiesiems ir bandymas suteikti jiems psichologinę paramą dėl to, kad tokio pobūdžio įvykiai gali turėti didelę įtaką jų mentalitetui ir asmenybės raidai. Tokie traumuojantys gyvenimo momentai gali sukelti neramų egzistavimą ir emocinę izoliaciją ar užgniaužtus jausmus, kurie gali sukelti socialinį nerimą ar net depresiją. Pabėgėliams tenka susidurti su labai įvairiomis situacijomis, kurios įsirėžė jų širdyse ir sukūrė tuštuma, iš kurios diena iš dienos teka begalinė liūdesio upė ir kuri gali užlieti jų sielą, tai atvira žaizda, kuri niekada nebus visiškai išgydyta.

Apibendrinant, pabėgėliams gresia didelis pavojus kiekvieną dieną, neatsižvelgiant į jų pasirinkimą likti Sirijoje ar bandyti surasti naujus namus. Negalime užbaigti karo, nebent politikos formuotojai primygtinai reikalaus didinti supratimą šiuo klausimu ir galingieji nustos kovoti dėl valdžios. Mes galime padėti tiems, kurie susiduria su pasauliu savarankiškai, tik jei sukursime galingus ryšius tarp tautų, kad kovotume su vykstančio karo skaudžiomis pasekmėmis. Viskas priklauso nuo pasirinkimo, vis dėlto vieninteliai, kurie neturi pasirinkimo, yra pabėgėliai. Pasaulyje, kuriame pilna skausmo, kuriame bandoma slėpti tikrąsias problemas ir tylima, taigi, kalbėkime apie Siriją.


Tăcerea nu poate ascunde realitatea

Încă de la grădiniță, suntem învățați că specia umană a apărut acum foarte mult timp. Unii oameni susțin că suntem toți o bucățică dintr-un mare fascicul de lumină, alții cred cu tărie că viața așa cum o știm noi a fost creată de o entitate misterioasă care oferă un echilibru perfect existenței noastre. Acestea sunt, însă, doar teorii ce nu pot fi dovedite. Tot ceea ce știm cu siguranță e că, deși nu suntem conștienți de asta, suntem toți parte din cel de lângă noi. Lumea este precum un puzzle și fiecare țară, fiecare cultură, fiecare persoană este o piesă la fel de importantă în marele tablou al universului.

            Migrația este un fenomen care influențează societatea contemporană. Dovadă stă faptul că numărul de refugiați a crescut în ultimii ani. Toți refugiații au fost forțați să fugă din propria țară, lăsându-și în urmă credințele, prietenii și chiar membri ai familiei. Au fost nevoiți să treacă prin experiențe traumatizante ca să își poată salva viețile. Nimic nu a fost niciodată mai presus decât viața. Deci ce ar trebui să facem? Nu putem ridica ziduri în jurul unei societăți și să ne prefacem că nu suntem parte din aceeași lume, nu putem întoarce privirea și spune că nu e treaba noastră.

            Cel mai revoltător aspect este că a fi refugiat nu ține de o alegere. În ciuda faptului că au trebuit să fugă pentru a scăpa cu viață, că au lăsat în urmă singura realitate pe care au cunoscut-o și țara pe care o numeau ‘acasă’, acești oameni au puterea să păstreze neîntinat tot ce au ei mai pur, anume bunătatea și altruismul. Sunt dispuși să împartă tot ce au, chiar dacă acest tot înseamnă aproape nimic. Nu putem opri războiul, dar i-am putea ajuta pe acei oameni care sunt victime al unei sete pentru putere care nu aduce cu sine decât distrugere. Evenimentele din Siria sunt tragice și traumatizante pentru mii de oameni, așa că primul pas ar fi să conștientizăm această situație și să înțelegem că toleranța are un rol cheie în rezolvarea acestei probleme. De asemenea, discuțiile deschise despre migrare le-ar oferi oamenilor posibilitatea să recunoască un adevăr crud care câștigă progresiv teren în societatea noastră: fragilul echilibru al acestei lumi ar putea fi distrus și moștenirea pe care o lăsăm generației tinere s-ar putea dovedi a nu fi nimic mai mult decât o lume distrusă de război.

Ar trebui să îi acceptăm pe refugiați și să încercăm să integrăm acești oameni în comunitățile noastre ajutându-i fie să își găsească un loc de muncă, dacă vorbim despre adulți, fie să învețe limba țării care le-a devenit noua casă, în școală. Un alt aspect extrem de important este să demonstrăm empatie față de cei nevinovați și să încercăm să le oferim sprijin emoțional, deoarece aceste evenimente pot avea un puternic impact la nivel de mentalitate și personalitate. Momente atât de traumatizante din viață ar putea duce la anxietate socială sau chiar depresie. Refugiații trebuie să facă față multor situații care lasă urme, în urma cărora rămâne un gol care generează durere, un râu de lacrimi care le-ar putea inunda sufletul și în general răni care nu se vor vindeca niciodată complet.

            În concluzie, refugiații sunt în mare pericol în fiecare zi, indiferent că aleg să rămână în Siria sau încearcă să găsească un nou cămin. Este imposibil să oprim războiul dacă cei care au putere decizională nu insistă pe conștientizarea acestei probleme și pe faptul că ar trebui să se renunțe la lupta pentru putere. Putem să îi ajutăm pe cei care înfruntă lumea de unii singuri doar dacă facilităm conexiuni puternice între națiuni, astfel încât să ținem piept consecințelor războiului în desfășurare. Este vorba doar despre alegeri, totuși, în mod ironic, singurii care nu au puterea de a alege sunt refugiații. Într-o lume îndurerată, care încearcă să ascundă adevăratele probleme și să păstreze tăcerea, ‘Să vorbim despre Siria!’


                                O aćhipen n-aśti garavel o realipen    

    Pànda kaƟar i xurdelin, sam siklărde ke i ràsa manuśikani inklisto akana but vaxt. Kozom manuśa inkeren ke sam savorre jekh tikni kotor anƟar jekh bari dud phraj, aver patăn zorales ke o ȝivipen kadja sar ame ȝanas sas kerdini katar jekh entitèta garavdini savi del ekilìbro but laćho amare trajesqo. Kadala si, tha’ nùmaj koncèptură save n-aśti sikavde. Sa kodoja so ȝanas ça sarbarrimata sin ke, vi kana na sam godărde kodolaƟar, sam savorre kotor anƟar savo si paśa amenƟe. I lùmja si sar jekh puzzlo thaj sarkon them, sarkon kultùra, sarkon ȝeno si jekh kotor importànto sa jekh  ćhandesƟe anƟ-i bari piktùra le univèrsosqo.

  O avriphirutnipen si jekh fenomèno savo influencarel o khetanipen akanutno. O sikavipen beśel anƟ-o keripen ke o gin le naślenqo barilăs anƟ-e palutne berśa. Savorre naśle sasas dutìsarde  te naśen anƟar penqe thema, mukhindoj palal  penqe patăimata, amala thaj vi familià. Sas dutìsarde te nakhen maśkar izdralale phirimata te xastral penqo ȝivipen. Khanć na sas nivar maj opral sar o ȝivipen. Deć so trebulas te keras ? Na d-aśtisaras te vazdas zidură trujal jekhe khetanipen thaj te  keras amen ke na sam kotor anƟar sajekh lùmja, na d-aśtisaras te dikhas vi te phenas ken a-i amari  butì.

  O maj vazdipen po dikhipen si ke te san naślo na inkerel kaƟar jekh alosaripen. Vi kana trebuisardăs  te naśenƟar ka-aśti te xastran ȝivipnaça, ke mukhle palal  jekh ćaćutni realipen savi prinȝarde thaj e them savi anavărde “ kher”, kadalen manuśa si len zor te inkeren so si len maj śuźipen, kadja laćhipen thaj dinalipen. Von si gàta te xulaven so si len, vi kana kadava savorro mandavel paśal khanć. Na d-aśtisaras te aćhavas o maripen, tha’ d-aśtisaras te das vast le  manuśen save von peline sar viktime kodolenqe save trebule zor, zor savi anel nùmaj xaravipen. E evenimentură anƟar e Siria sin tràgiko thaj izdralale vaś buten manuśan, kadja ke o jekhto phird trebulas  te godărisaras kadaja situaćia thaj te xatăras ke e tolerància si la jekh ròlo klindinaça anƟ-i laćharipen kadalaqi  pućhipen. Sa kadja, e putarde vakarimata pala i avriphirutnipen  delas le manuśen aśtipen te prinȝaren jekh bivando ćaćipen savo inklŏl zoralo anƟ-i amari khetanipen 😮 sanorro ekilibro kadala lùmjaqi d-aśtilas te avel xaravdo thaj o barvalipen savo mukhlăs le terneqe d-aśti sikavel putardes ke na-i khanć maj but sar jekh lùmja rimosardi le  maripnasƟar .

     Trebulas te akceptisaras le naślen thaj te zumavas kadale manuśen anƟ-e amare komunitètură, źutisarde  te arakhen penqe jekh buti, te vakărasa p-o resto, vaj te sikŏn e themăqi  ćhib savi avela lenqi nevo kher, śkola. Jekh kover dikhipen but vastno si te sikavas akceptipen le bidośalenqe thaj te  zumavas kadaja sikavindoj lenqe amari amalipen, anƟar kodoja ke adala evenimentură d-aśti keren  jekh zoralo impakto kaj nivèlo le karaktèrosqo vi personalitèto. Kadala but momentură  izdralale anƟar o ȝivipen d-aśti ingerel kaj jekh xaxoli khetanipen vaś vi nasvali.

E naśle tebul te keren muj bute situàcie save  mekhen vùrme,pala save aćhel jekh śuśo than savo dukhal,jekh len roindi savi d-aśti tasavel o ilo thaj kadala phugnă na sastŏn nivar sasto.

         AnƟ-i konklùzia, e naśle ingeren nasul thaj  anƟ-o savorro dives von trajsaren o daravipen, te aćhena anƟ-i Siria vaj zumavela te roden penqe jekh nevo kher. Si biśajutno te aćhavas o maripen kana e bare save si le e zor na vazdăren p-i kadaja pućhipen thaj vi trebulas te mekhen o maripen vaś i zor. D-aśtisaras te źutisaras kodolen save ingeren o pharimo korkora nùmaj kana kerasa jekh lokhăripen zorali maśkar e thema, kadja inkeras o kolin so maj kerdŏla anƟ-o maripen. E naśle na-i le zor te alosaren. AnƟ-i jekh lùmja dukhavdi, savi zumavel te garavel e ćaćutne pućhipen thaj te inkerel o aćhipen,”Te vakăras pala i Syria”.


Молчание не скрывает истины

С раннего детства нас учат, что люди появились очень давно… Некоторые утверждают, что мы – творения огромной искры.  Другие твёрдо верят, что жизнь, которую мы знаем ,cоздана таинственной сущности, придерживая наше хрупкое существование идеальным балансом.Но это всего лишь теории, которые не могут быть доказаны. Единственное, что мы действительно знаем или бессознательно чувствует, что мы все являемся частью друг друга. Мир, как головоломка, и каждая страна, культура, человек, существо, особенно важная часть всей вселенной зрения.

Миграция – это явление, задающее влияние на современные общества. Кроме того, за последние несколько лет увеличилось число беженцев. Все беженцы были вынуждены покинуть свою страну, оставить там свои убеждения, друзей и даже членов семьи. Чтобы спасти  свои жизни, они пережили очень болезненный опыт. Никто никогда не был более ценным, чем человеческая жизнь. Так что же нам делать? Мы не можем быть в наших обществах и делать вид, что у нас нет одного мира, мы не можем и делать вид, что это не наша проблема.

Наиболее оскорбительным аспектом является то, что быть беженцом не является вопросом выбора, и, несмотря на то, что они должны бежать, чтобы бежать из своей собственной жизни, единственная реальность, которую они когда-либо знали, и страна, которую они называют “домом” , в течение многих лет, эти люди имеют силу в себе, чтобы не испортить примитивную и самую чистую часть своего бытия, которая, несомненно, является их внутренней добротой  и альтруизмом. Они охотно делятся всем, даже если все почти ничего.

Мы не можем остановить войну, но мы можем помочь людям, которые являются жертвами этой силы, которая не принесёт ничего, кроме разрушения. События в Сирии трагичны. Они травмируют тысячи людей, поэтому первым шагом должно стать восприятие этой ситуации.А,особенно,попытка понять, что толерантность играет ключевую роль в решении этой проблемы. Кроме того, открытая дискуссия по вопросам миграции с людьми даст им возможность признать зверскую истину, которая постепенно перегружaeт наше общество:хрупкий баланс этого мира может быть разрушен, а наследие нашему молодому  поколению будет войной уничтожен мир.

Заглядываядальше, мыдолжныпринятьбеженцев и попытатьсяинтегрироватьэтихлюдей в своиобщины, помогаяимнайтиработу, еслимыговорим о взрослых, илипредлагаяимвозможностьучиться другого языка  в своих “новыхдомах” .Другимчрезвычайноважнымаспектомявляетсяболеесочувствиеневинных и попыткаоказатьимпсихологическуюподдержку в связи с тем, чтотакогородасобытиямогутиметьглубокоевлияниенаихменталитет и развитиеличности. Такиетравмирующиемоментыжизниможетпривести к беспокойнойэгзистенциии эмоциональнойизоляции, которыемогутпривести к социальнойтревожностиилидажедепрессии.

Беженцам приходится иметь дело с широким спектром ситуаций, которые были созданы в их сердцах и создали пустоту, из которой день от днятечёт река печали и которая может залить их душу.Это открытая рана, которая никогда не будет полностью вылечена.

В заключение  хотелось бы сказать, что беженцы подвергаются высокому риску каждый день, независимо от их выбора остаться в Сирии или попытаться найти новые дома. Мы не сможем положить конец войне, если политики не будут настаивать на повышении информированности по этому вопросу, и могущественные не прекратят борьбу за власть. Мы можем помочь только тем, кто сталкиваются с миром в одиночку, только в том случае, если мы будем строить мощные связи между государствами для борьбы с болезненными последствиями продолжающейся войны. Всё зависит от выбора, однако, только те, которые не имеют выбора,это беженцы. В мире, полном боли, который пытается скрыть реальные проблемы и об этом молчат.Так что давайте говорить о Сирии.


Callar no esconde la realidad

Ya desde la más tierna infancia se nos dice que el ser humano como especie apareció hace mucho tiempo, otros se decantan porque seamos chispas de una explosión inicial, mientras que otros creen que la vida tal y como la conocemos fue creada por una misteriosa entidad que mantiene nuestra frágil existencia en perfecto balance. Ahora bien, ninguna de estas teorías puede ser probada. La única cosa que podemos dar por segura es que, a pesar de no ser conscientes de ello, todos formamos un conjunto con todos los demás. El mundo es como un juego de encajes, y cada país, cultura, persona, tiene una misma relevancia en la gran imagen espectral del universo.

La migración es un fenómeno que afecta a las sociedades actuales. Además, el número de refugiados se ha incrementado en los últimos años. Todos y cada uno de los refugiados fueron forzados a escapar de su país dejando atrás creencias, amigos y hasta miembros de su propia familia teniendo además que pasar por situaciones dramáticas tan solo para salvar sus vidas. Nada ha sido nunca tan precioso como una vida humana. ¿Qué deberíamos hacer entonces? No podemos construir muros en torno a las sociedades y hacer como que no compartimos el mismo mundo, no podemos mirar en otra dirección pretendiendo que el problema no nos incumbe.

El aspecto más doliente es que ser refugiado no es una cuestión electiva y, a pesar de haber tenido que escapar para salvar sus vidas y la única realidad que conocieron o el país al que durante años llamaron su hogar, esta gente no ha tenido el poder de estropear la parte más prístina y pura de su ser, que es, sin duda, su natural amabilidad y el altruismo que habita en sus corazones. Desean compartir “todo”, aunque este “todo” suyo sea prácticamente nada. No podemos parar la guerra pero sí que podemos ayudar a esta gente que son víctimas de esta ansia de poder que no trae consigo sino destrucción. Los acontecimientos en Siria son trágicos e incluso traumatizantes para miles de personas, de modo que el primer paso debería ser el de interiorizar este hecho y tratar de comprender que la tolerancia juega un rol básico en la resolución de este particular problema. Por otra parte, discutir abiertamente sobre inmigración con la gente les ofrecería la oportunidad de conocer de manera directa la áspera verdad que se está lentamente depositando en nuestras sociedades: el frágil equilibrio de este mundo podría verse violentado y el legado de las próximas generaciones no ser nada más que un mundo abrasado por conflictos.

Por ello, movamos ficha e intentemos aceptar a los refugiados en el seno de nuestras sociedades ayudándoles a encontrar un trabajo, si nos referimos a adultos, o ofreciéndoles la oportunidad de aprender la lengua de “su nueva casa” en las escuelas. Otro aspecto de la mayor importancia sería el de mostrar más empatía hacia los indefensos y tratar de proporcionarles apoyo psicológico debido a que este tipo de situaciones pueden tener un gran efecto desestabilizador en sus mentes afectando el desarrollo de su personalidad. Acontecimientos tan traumatizantes en la vida de una persona pueden llevar  a una existencia alterada y al aislamiento emocional además de a la supresión de sentimientos que pueden tener como consecuencia ansiedad o incluso depresión. Los refugiados están expuestos a una gran serie de adversidades que les dejan muescas en el alma, un vacío desde el cual un infinito río de dolor emana cada día inundando sus corazones. Una herida que nunca sanará.

Resumiendo, los refugiados se encuentran en gran peligro, cada día, indiferentemente de su opción de permanecer en Siria o intentar encontrar en otra parte un nuevo hogar. Es imposible terminar la guerra a no ser que los creadores de opinión insistan en la necesidad de patentizar este problema y enfatizar el hecho de que cada contendiente debería dejar atrás su lucha por el poder. Solo creando fuertes lazos entre las naciones podremos ayudar a aquellos que tienen que afrontar la vida en solitario para así mitigar las duras condiciones del actual conflicto. Se limita todo a uno cuestión de elecciones, justo aquello que los refugiados no tienen. En un mundo cosido por el dolor y que intenta ocultar los problemas y guardar silencio, ¡hablemos sobre Siria!

http://www.letstalkaboutsyria.com/index.php

Yorum Yaz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir